قيصر هم رفت ...

اگرچه پيش از رفتن اش كاهني مرگ آگاه شده بود و شعرهايش ترجمان بي تابي ها و حيراني هاي او بود. ديگر تعداد موهاي سپيدش را نمي دانست و  حتي نيازي نبود كه "ابويحيا" به سلام روح وي بيايد ؛ يك شاخه از محبوبه هاي شب ، يك غنچه مريم هم براي مردن اش كافي بود ...

 در تاريخ عاشقان ،دوباره نامي ديگر به فهرست بي شمار نام هاي شهيدان افزوده شد تا باز هم عشق ، در عصر احتمال ،‌عصر شك و شايد  و روزگار قاطعيت ترديد، تنهاتر شود. حالا ديگر شاعر دلشوره هاي شيرين و شادماني هاي غمگين ، به ابديت پيوسته است و ديگر در خواب هاي كودكي اش ، طنين سوت هيچ قطاري از ايستگاه نمي گذرد و در هيچ پنجره اي كسي  برايش دست تكان نخواهد داد.

قيصر هم رفت ، اما هنوز و هميشه حق با سكوت است و صداي عاشقان هميشه در گلو شكسته خواهد ماند .در روزگار ي كه هميشه نوبت عاشقي از مردان و زنانش دريغ شده است .

  قيصر فقط شاعرنبود ؛ ‌خاطره نسلي سوخته بود  كه دردهاي نهفتني و نگفتني ، دردهاي كهنه و لجوج اش را در كالبد كلماتي اندوهناك و شعله ور  متجسد مي كرد . نسلي كه مي داند شعر جنگ هنوز ناتمام است و دزدان ، خرابه هاي بم را به جستجوي طلا مي كاوند...

 شوخي تلخ و دل آزاري است كه در صفحه ي باز حوادث و در ستون تسليت ها ، تنها نامي از او  يادگار ي بماند. انگشتاني كه كاتب ياد داشت هاي درد جاودانگي اند و عشق را بي دريغ زيسته و گريسته اند، مگر مي شود كه از ياد و بر باد بروند؟

پنجاه سال بعد از جوانمرگي فروغ ،قيصر هم  با جاني سرشار ازحسرت ديدن  كسي كه  مي آيد و "مثل هيچ كس نيست" ، آن هم در روزگاري كه دست خواهش كوتاه و التماس  گناه  باشد، به خواب مرگ فرو رفت.

  اندوه نبودن قيصر ، سنگين بايد باشد آن هم اين روزها كه جرأت ديوانگي ، كم  و صفحات تقويم ما از روزهاي مبادا سرشار است .

 اين روزها بوي غريب پيراهني پاره در باد مي آيد ، بوي طنين شيهه ي اسبان در صخره هاي ساكت كوهستان ...

 راستي آيا بايد باور كنيم  كه ديگر كسي روزهاي چهارشنبه ، شماره هاي اشتباه را نمي گيرد ؟ ...