در تناسخ کلمات

دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386

عاشقانه های بی مخاطب (3)

نه زير هيچ انجيري

به روشنايي رسيده ام

نه در كتاب هاي مقدس

ديده ام

اين رازهاي ساده و كوچك را

و هيچ كس نمي داند

كه نزديكي

و رنج بيزاري

همزاد عشق هاي زمين اند

و هيچ كس نمي داند

كه زيبايي ها

تنها

در وهم و بهت فاصله ها

زيبايند.

اين رازهاي ساده و كوچك را ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 8 PM | موضوع: شعر
• لينک ثابت

دوشنبه بیست و هفتم اسفند 1386

جاده هاي جهان

لاك پشتي خاموش

خيره مي شود به درياها

گويي

پايان تلخ جاده هاي جهان را

مي داند.

اين روزها

چون لاك پشتي خاموش

سنگ مزار خود را بر دوش مي كشم

گام معلق لك لك ها را

بر صخره اي كه در دلم شكفته

تماشا مي كنم

و گريه ام مي گيرد

از حافظه ي كوتاهِ

ماهيانِ

كوچك

تُنگِ

بلور ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 4 PM | موضوع: شعر
• لينک ثابت

چهارشنبه بیست و دوم اسفند 1386

مدارا

مدارا می کنم با مرگ

- این گم در مه انبوه -

شبيه تخته سنگي لال

از فریاد مالامال

كه مي غلتد

درون دره ها

از كوه

با اندوه ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 10 PM | موضوع:
• لينک ثابت

سه شنبه بیست و یکم اسفند 1386

و هيچ كس به من نمي گويد

نه پيچكي از بوسه

بر لبانمان

نه رقص سيبي سرخ

در دوردست چشمه ها و رودها ...

نه هيچ كوچه باغي

بوي ارديبهشت و باران دارد

نه هيچ گنجشكي

در چشم هاي سربي مان

لانه كرده است

حتي تمام نامه هاي عاشقانه ي پدرانم را

لابلاي اين همه كتاب فلسفه

پنهان – و راستش را بخواهي –

گم كرده ام.

دلتنگي

چون كودكي بهانه گير

پرنده ي روحم را

در مشت مي فشارد

و نيمه شب ها در اندرونم مي گريد.

و هيچ كس به من نمي گويد

كه اين همه

اندوه آسمان و زمين را

بايد كجا بتكانم ؟

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 3 PM | موضوع:
• لينک ثابت

شنبه هجدهم اسفند 1386

انسان کامل !!!!

و روزگار

ما را پيِ نخود سياه

فرستاده است و

در دلش به ما

مي خندد

به ما كه

غوطه وریم

در خوابِ های کهنه ی تقويم

و سالكانِ اصلِ تكا مل

در سال هايِ گربه و

ميمون و

موش و

مار ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 11 PM | موضوع:
• لينک ثابت

جمعه هفدهم اسفند 1386

مصايب مسيح

نه مي توانم يهودا باشم

كه خرقه از تو بگيرم

و ده انگشت

در خون تو فرو كنم

نه "مادر ترزاي قديس" ام

كه در شب تاريك روح

غم غياب تو را

گريسته باشم

وقتی

برادرم !

برادر مصلوبم !

باكرگان اورشليم

بت هاي زنده را

نماز دريوزگي مي برند

مبادا

مبادا وسوسه ات كند

عطر گيسوان همين روسپي اندوهگين

كه زخم انگشتان ات را

مي بوسد ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 4 PM | موضوع:
• لينک ثابت

پنجشنبه شانزدهم اسفند 1386

در من پلنگ ها ....

شب هاي من ، ادامه ي زلف سياه توست

چشمِ هزار جاده ي عاشق به راه توست

لولي وشِ ملامتيِ خرقه پوشِ من !

چرخي بزن كه ذاتِ عدم خانقاهِ توست

شب را ، كِه بر نشانده به بالايِ شانه ات؟

وقتي سپيده، پرده نشينِ نگاهِ توست

پلكي بخند مشرقيِ سر به زير من !

اين دل هنوز آينه ي سر به راهِ توست

اسطوره های عاشقی از یاد رفته اند

با خنده ات بگو به من : این اشتباه توست !

در من پلنگ ها ، همه شب زوزه مي كشند

امشب كدام قُله گرفتارِ ماه توست ؟

زيباترا ! شبي به تماشايِ من بيا

اين گريه ها، تقاصِ كدامين گناهِ توست ؟ ....

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 3 PM | موضوع:
• لينک ثابت

چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386

هنوز مثل اول دبستان ...

آن مرد

با اسب

در باران

نيامد ...

و انتظار

- تهي از كي و كدام –

در چشم هاي خسته ي ما

برف گريه مي كند.

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 7 PM | موضوع:
• لينک ثابت

چهارشنبه پانزدهم اسفند 1386

قرار

حتي اگر نشد

كه با

قطار ساعت چند

و مقصد كجا

بيايي

غم ات نباشد ...

رودخانه هاي جهان

صندوق پستي من است

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 7 PM | موضوع:
• لينک ثابت

دوشنبه سیزدهم اسفند 1386

سیذارتا ! سیذارتا !

سرگردان ام

از معبدي به معبد ديگر

گيج بوي عنبر و عود

و خسته

از سرود سوگناك اسيران

و خسته

از هزار و يك تجلي بيهوده ...

انسان

" دشواري وظيفه " نيست

تنها

ترانه اي

تاريك است و ناگزير :

گاهِ عبور

از بهتِ اين دريچه يِ نوميد

اي بادِ بي سر و بي سامان!

بگذار

بر سرِ تابوتم

لختي بگريد و

بنشيند

روحِ من

ـ اين مسافرِ سرگردان ـ ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 8 PM | موضوع:
• لينک ثابت

دوشنبه سیزدهم اسفند 1386

ماه شبانه هاي بخارا

از راه مي رسي

در دست هایت

یک سبد از انگورهای بلخ

و چشم هایت :

ضیافت هزار و یک شب بغداد

من هم

دلم

تغزلي از ديوان بلخ است

شكسته تر

از بوداي باميان و

عاشق تر

از ماه شبانه هاي بخارا

سرم اما

کتاب کهنه ی افلاطون است:

سرشار

از كافرانگي و انكار !

دو خواب مانده به مرگی غریب

نه ! سه پلک

مانده به طوفان نوح

عاشق ات شدم

جامانده از کشتی و

ناآشنای شنا

مگر تو پل ببندي

با پلك هات

بر رودخانه ي کلمات

و گرنه

گم مي شوم

در اين مفاعلن فعلاتن ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 8 PM | موضوع:
• لينک ثابت

دوشنبه سیزدهم اسفند 1386

اندوه تو

همیشه سر زده می آید

بي آن كه

در بزند

و می رود به اندرونی كلمات

و گاه

قدم مي زند در ادامه اشیاء

پنهاني پرسه مي زند

در پرده هاي گريه

و شادمانی هاي بي دلیل

و ناگهانی تر می رود

هر صبح

بدون آن که ببندد

دریچه های نگاهم را...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 8 PM | موضوع:
• لينک ثابت

دوشنبه سیزدهم اسفند 1386

بيت آخر

چقدر مويه كنم صبح و شب به خاطر تو؟

منِ غريبه ي عاشق ، منِ مسافر تو ...

هزار وادي تاريك را ، سراسيمه

دويده عشق، كه شايد شود معاصر تو

به درك باطن و معنا نمي رسد هر دل

كه چله اي ننشيند به كشف ظاهر تو

كجاي خاك جهان ، ردي از تو خواهم يافت؟

كه پايم آبله زد ، بس كه در معابر تو ....

تو سهل ممتنعي ، من طلسم تعقیدم

نمي شود كه شوم يك ترانه شاعر تو

تو آخر غزلی - صوفيان پُست مدرن

نمی رسند به معنای بیت آخر تو

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 1 PM | موضوع:
• لينک ثابت

پنجشنبه نهم اسفند 1386

شعر ؟ کدام شعر ؟

نه هيچ رازِ مگويي

در ميانه است

نه چشمه سارِ باكره اي

از كوهسارِ غيب

مي جوشد .

تنها

اندوهی بي دليل

که در لباسٍ همين وا‍ژه هايٍِ معمولي ...

و من

شاعر كه نه

شايد شواليه اي باشم

كه چند قرن

دير زاده است و

اندوهناك انقراض شكوه قبيله اش...

ديگر اما

نه سفره ي چرب قصيده

مانده است

نه كاسه يا كيسه اي !

ليلي كه در جنوب

_ با هزار قلم آرايش _

بازارياب شركتي مجهول است

و قيس (يا همان مجنون)

سرايدار باغ بزرگي ست درشمال...

چه كرده ام مگر

كه دير زاده ام

و بايد

درياهاي جنوب و

ابرهاي پابه زاي شمالي را

یكجا

درون خويش بگريم ؟

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 3 PM | موضوع:
• لينک ثابت

یکشنبه پنجم اسفند 1386

کجاها رفتم و ...

و حتی عشق ، حتی عشق ، زندان رهايي بود

سلوک هیچ ، در جغرافیای بي كجايي بود

براي دست و پا گم كرده ي شوق تماشايت

نخستين لذت ديوانگي ، بي دست و پايي بود

وزيدي در من وطوفان گرفت و خاک باران شد

سپس آتش شدي ... یعنی شروع آشنايي بود

چو گنگي خوابديده ، در سماع گريه رقصيدم

غزلفریادهای من ، صدای بی صدایی بود

تو هم با من نبودي ... آن رسيدن هاي بي گاهان

دمیدن بر مزاري كهنه ، چون صبحي طلايي بود

رهايت مي كنم شايد به دستت آورم ، هرچند

سلام اولين ات هم ، پر از بوي جدايي بود ...

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 11 PM | موضوع:
• لينک ثابت

چهارشنبه یکم اسفند 1386

سواري برنگشت ...

براي پنجم اسفند ، سالروز آغاز سرگرداني ام در اين جهان

نشد ويران دلت ، از بادهاي آسمان فرسا

چه خواهی کرد با زخم زبان ؛این زخم جان فرسا ؟

عطش نوش شراب گريه ام ، از چشم من بشنو

شب شوريدگي را ، در اشاراتي زبان فرسا

افق ها از غبار رفتگان لبريز شد ... اما

سواري برنگشت از دشت هاي كاروان فرسا

فروزان است در چشمان من فانوس دلتنگي

تماشا كن مرا در بادهاي بادبان فرسا

تهمتن را ، غم تنهايي و مكر برادر كشت

نه آن انبوهي خنجر ، نه اين چاه توان فرسا

نه ! حتي وصل هم پايان رنج بي قراري نيست

نمك خنديست بر اين زخم هاي استخوان فرسا

به خاموشي گراييدم ولي اندوه من جاريست

كه آرش مُرد و در سير است آن تير كمان فرسا

نوشته شده توسط عبدالحمید ضیایی در 1 PM | موضوع:
• لينک ثابت