خیلی طولانی شد این مقدمه . باشد دیگر از این حرف های روانکانه و دشوار فهم نمی زنم .یک راست می روم سراغ پدیدۀ مرده سوزان.
بنا بر معتقدات هندوها، با مرگ شخص «آلودگي گسترده" اي آزاد شده و خود به خود، برخي از بستگان متوفي را در بر مي گيرد و خانوادة متوفي تا مدت معيني ناپاك به شمار رفته و بايد رفت و آمدشان را با ديگران محدود كنند. شاید یکی از دلایلی که تا همین چند دهۀ قبل، زن را هم همراه با جنازۀ شوهر می سوزاندند ،همین بوده که زن به مثابه نزدیکترین فرد به شوهر ، بویژه بر اثر آمیزش ، حامل بیشترین حجم آلودگی و نیز بالاترین پتانسیل ارتباط با دنیای فرد متوفی بوده و نابودی وی برای سلامت سایر بازماندگان ضروری شمرده می شد!البته رسم ساتی ، مدت هاست که در هند غیر قانونی اعلام شده است ، گرچه هنوز هم در برخی از روستاها ، این رسم به شکل پنهانی و دور از چشم دولتی ها انجام می گیرد!
چند تبصره در سوزاندن مُرده ها در هند وجود دارد. مراسم سوزاندن اجساد تنها شامل افراد بالغ و به طور مشخص شامل کسانی می شود که بیش از 12 سال دارند و و نوجوانان زیر 12 سال را در خاک مدفون می کنند برای همین است که در هند بویژه مناطق هندو نشین ، قبرستان هایی را هم می توان دید. دختران باکره هم ( تا هر سنی) از این قاعده مستثنا هستند و سوزانده نمی شوند . اگر کمی دقت کنید در قبرستان هندوها ، مجسمه های الهه مادر و الهه پدر را که به نیت صیانت و نگهبانی از روح و کالبد کودکان قرار داده اند می توانید مشاهده کنید .
جنازۀ افراد بالای 12 سال بر خیزران هایی ازجنس چوب بامبو حمل شده و به محل مرده سوزی منتقل می شود . بر اساس قانونی نامکتوب و مرسوم ، وسایط نقلیه موتوری به هیچ وجه حق ورود به محل را نداشته و باید در محلی دورتر مستقر شوند.
محل سوزانده شدن جسد معمولا حدود 40 سانتی متر از سطح زمین بلندتر بوده و این بلندی و ارتفاع در همه ی محل ها رعایت می شود.قبل از سوزاندن ، جنازه را در حوض یا استخری بزرگ که آب مقدس در آن جریان دارد گذاشته و با این کار هم ، مرده تغسیل و تطهیر می شود و هم از مرگ وی ( با همان چند دقیقه زیر آب گذاشتن جنازه و نفس نکشیدن اش) اطلاع و یقین پیدا می کنند هم با این کار فرد متوفی از عنصر باد (هوا) تهی می شود .
چند نوع مواد معطر وخوشبو کننده در ظرفی جداگانه ، توسط فردی مذهبی ،با مثلث چوبی که دارای سه راس ویشنو، کریشنا و شیوا است ، با هم آمیخته می شود و بنا به غنا یا فقر فرد متوفی ، کیفیت و کمیت عطر و مرغوبیت چوب ها و مواد خوشبو کننده متفاوت و متغیر می باشد.
جنازه را به طور کامل با چوب ها و مواد معطر می پوشانند.سپس ، به نشانۀ حرمت نهادن به کریشنا، ویشنو و شیوا (سه الهه اصلی آیین هندوییسم ) ،سه حفره در کوزه ای ایجاد می کنند و فرزند ارشد، یا داماد بزرگ خانواده ( و در صورت فقدان این ها ، یک شخص مذهبی ) کوزه را سه بار دور جسد چرخانده و دقیقا بالای سر مرده به زمین می کوبند. با این کار به اعتقاد هندوها فرد متوفی از عنصر آب رهایی می یابد.
برای این که مراسم تودیع انجام شود ، هر یک ازوابستگان و نزدیکان متوفی، با ریختن اندکی هیزم یا مواد معطر بر روی جسد با وی وداع نموده و این کار تا زمان خاکستر شدن جسد ادامه دارد.
آن چه پس از ساعتی ، از جنازه باقی می ماند ، مقداری خاکستر است و استخوان جمجمه و مقداری استخوان دیگر . خاکستر متوفی طی تشریفات در ظرف مخصوص قرار گرفته و به رودی مقدس (گنگ یا جمنا ) ریخته می شود . کمی از خاکستر هم برای تبرک در خانۀ فرد متوفی نگهداری می شود. استخوانهای باقیمانده هم پس از مدتی به کمک خادمان مراسم مرده سوزان ، به آب رودخانه سپرده می شود .
ادامه دارد ...
